Hostias en Digra: paremos de masacralos (de momento)!!

Seguíamos a súa pista dende o Sur. Polo camiño démoslles algún que outro golpe repentino, pero era no pequeno val de Perde-Toda-Esperanza onde os agardábamos para os aniquilar.

Alí comezamos unha marabillosa matanza na que se nos superaba en proporción  de 3 a 1, pero soupemos aproveitar a nosa posición máis baixa no terreo (e as inclinacións homosexuais deses cráneos blandiños que temos por rivais) para igualar a contenda nun glorioso mar de sangue e estupendos estertores.

Pero, de súpeto… de súpeto… unha luz lampexou no ceo. Ao principio pensamos que sería unha arma inimiga, pero non era máis que unha Bengala Branca de Tregua lanzada polo noso bando. Alguén do bando dos maricas lanzou a súa ao momento.

Mirei aos meus compañeiros de batalla, vermellos pola sangue inimiga, felices polos intestinos inimigos que estaban recollendo como premio. En todos os rostros se adiviñaba a mesma dúbida: “¿Tregua? ¿Qué carallo pasa agora?”

Ata que algún pipiolo berrou:

“Coooooño, que é hoxe!”

O silencio apoderouse do val, e ambos bandos retiraron os seus cadáveres e marcharon polo seu lado.

A próxima vez que nos vexamos, teremos algo do que falar mentras nos destripamos coloridamente.

Continuará (oh, sí, morte e destrucción!).

Advertisements

~ by Monito Soluble Plus 2.0 on May 22, 2008.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

 
%d bloggers like this: